میگم پ.ن کم اوردی من برات بیارم… خوراکم همین نوشتن پ.ن!
یاد نوشته ی صادق هدایت می افتم… در زندگی چیزهایی هست که مثل خوره روح را در انزوا می خورد و می تراشد…
موافقم باهات که درست هم نمی شود.

کجای این خروش قهر الود نامی از رویا یافتم؟
به چه بهانه ای زیستن را بو میکشم؟
شاید من همان کولی خوابگردم که سرگردانیهایش را بودن میخواند
وشاید یک پنجره رو به شهری که از خورشید تنها نامی میدانست
ویا شاهپرکی که بی انکه بداند عمر بودنش دو روزه است,برای یک عمر جاودان رسمی از زندگی میکشد ودل به تصویر خیالیش میبندد
کجای این خروش قهر الود نامی از رویا یافتم؟

درد اینجاست که هفته پیش امام زاده صالح هم رفتم افاقه نکرد…